Ζάππειον, νομού Πρεβέζης

Εικόνα Αηδιασμένο πρόσωπο

Η κακόγουστη παράσταση που ανεβαίνει αυτές τις μέρες με τίτλο εξάμηνη προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκαλύπτεται σε όλο της το μέγεθος με το που θα προσπαθήσει κάποιος να θυμηθεί ποιος προηγήθηκε και ποιος έχει σειρά να την αναλάβει μετά από την Ελλάδα. Τότε, βλέπει αμέσως ότι οι αντίστοιχες χώρες δεν του ‘ρχονται στο νου με τίποτε, και συνειδητοποιεί ότι τελικά δεν του διαφεύγουν απλώς, αλλά ούτε καν γνώριζε ποτέ. Γιατί να γνωρίζει; Ουδέποτε συνέτρεξε λόγος, ώστε να χρειασθεί να το πληροφορηθεί. Αυτά τα ολίγα ως προς το βάρος του θεσμού και τη σημασία του.

Ως προς το χώρο τώρα, η ελληνική προεδρία εγκαινιάσθηκε φαραωνικά στο Ζάππειο. Προς τι, παρακαλώ; Όταν μάλιστα η ελληνική ποίηση έχει οριστικά και αμετάκλητα αποφασίσει τέτοιες εκδηλώσεις να διοργανώνονται μόνιμα στην Πρέβεζα; Δεν μας αρκεί, λοιπόν, ένας Καρυωτάκης;

[…]

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ’ ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Σιμώνει μέρα Μαγιού που θα τους αστράψει ένα δυνατό σκαμπίλι. Το νου μας όμως, πώς το δυνατό σκαμπίλι θα γίνει οριστική κλωτσιά στα πισινά. Το νου μας, λέω, γιατί θέλει κι αυτό τον τρόπο του.