Θέατρο στη σούβλα

(Σημ.) Αν δεν έχετε συγχωρητική διάθεση για το ύφος μου, σας παρακαλώ να μην διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί, διότι είναι οργίλο και θα με αδικήσετε με τα συμπεράσματά σας. Ξέρω τι σας λέω· το έχω πληρώσει αυτό το ύφος στη ζωή μου, αλλά, δυστυχώς, δεν μπορώ να κάνω τίποτε για αυτό. Έτσι έφθασα να χάνω τον ένα φίλο μετά τον άλλο κι έμεινα μόνο με τους ανεκτικούς ανθρώπους, που για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο επιμένουν να με λούζονται.

Όταν πελαγοδρομούμε, τα παίρνω! Όταν πελαγοδρομούμε στο πέλαγος της ιδεοληψίας και της αμάθειας, βραχυκυκλώνω σε ένα είδος εσωτερικής ηλεκτροπληξίας των νευρώνων και χάνω την ψυχραιμία μου. Αυτή τη φορά με την ηλιθιότητα μιας «πώς τη λένε;», η οποία ξανασούβλισε τον Αθανάσιο Διάκο, για να το πλασάρει σαν πρωτοποριακό θεατρικό έργο, ενώ διάφοροι απίθανοι –που τους πληρώνετε εσείς, κυρίες και κύριοι– ονομάζουν την ψησταριά της Τέχνη. Ε, ας μιλήσουμε για Τέχνη!

Χρόνια τώρα στη χώρα μας, Τέχνη θεωρείται το περιεχόμενο. Ο κάθε ατάλαντος, ο κάθε παγκοσμίως άγνωστος, ο κάθε άτεχνος και κακότεχνος παίζει εκεί λιγάκι με το περιεχόμενο κι εμφανίζει τον εαυτό του σαν τον Μιχαήλ Άγγελο. Γνωρίζει ότι έχει να κάνει με ένα καλλιτεχνικά απαίδευτο κοινό -ας όψονται-, επαγρυπνά για τις κατάλληλες κοινωνικές συγκυρίες και μας το μοστράρει. Έτσι έχουν αναδειχθεί στα νταμάρια και τους τεχνοχώρους -τρομάρα μας- λογής-λογής περίεργοι τύποι ως καλλιτέχνες. Παληότερα ήταν πιο πρόσφορο για το συνάφι τους το κοινωνικό αίτημα· μετά που έπαψε να πουλάει αυτό, αντικαθιστάθηκε με την τεχνητή πρόκληση. Διαλέγουμε, δηλαδή, κάτι που θα προβοκάρει και κονομάμε· απλή η συνταγή και δοκιμασμένη.

Τι πάει να πει «περιεχόμενο»; Χμ… Μεγάλη συζήτηση, αλλά θα προσπαθήσω να την κάνω όσο σαφέστερη γίνεται.

«Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που φορούσε μια πράσινη κάπα κι ένα πράσινο σκουφάκι. Αποφάσισε να πάει στη γιαγιά μια πίτα, που είχε φτιάξει η μαμά, αλλά έπρεπε να περάσει μέσα από το δάσος…» Σας ερωτώ: Αυτό το παραμύθι είναι «Η Πρασινοσκουφίτσα»; Όχι! Είναι  «Η Κοκκινοσκουφίτσα», γραμμένη από ένα λαμόγιο. Έγινα κατάνοητός για την έννοια «περιεχόμενο»;

Λοιπόν, για να κάνεις κάτι καινούργιο στην Τέχνη, πρέπει να κάνεις κάτι καινούργιο στην τεχνοτροπία, στη μορφή, όχι στο περιεχόμενο! (Το επισημαίνω, επειδή η όλη συζήτηση περί Αθανάσιου Διάκου, το κακώς και κυρίως το καλώς της υπόθεσης, περισπάται στο όνομα της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας, ώστε δήθεν να αποστομώνονται από τους ειδήμονες οι… αδαείς, που αντιδρούν.)

Πειράζει, όταν κάποιος δεν καταφέρνει να κάνει κάτι καινούργιο στην Τέχνη; Χμ… Άλλη μεγάλη συζήτηση. Εδώ που τα λέμε, αν δεν είναι κάτι καινούργιο, κάτι πρωτοποριακό, δεν είναι Τέχνη, αλλά… τέλος πάντων… Όχι όμως να μας ψήσεις (στην ψησταριά σου) ότι είναι πρωτοπορία, άμα δεν είναι, γιατί δεν χάφτουμε. Αυτό το «δεν χάφτουμε» δεν το λέω εγώ· το λέει ένας μεγάλος καλλιτέχνης: «[…]Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν […]»

Ναι, αλλά κάνει κάποιο έγκλημα όποιος δεν πρωτοπορεί στην Τέχνη; Ε, όχι και σαν του Πάσαρη… Ούτε σαν του Επαίτη!.. (Μη με ξαναρωτήσετε ποιος είναι ο Επαίτης!) Όχι, δεν κάνεις έγκλημα. Όμως, αφού δεν μπορεί να κάνεις κάτι καινούργιο,  ρε μπέμπα, μη ξανασουβλίζεις τον Αθανάσιο Διάκο. Αρκετό μεροκάματο έβγαλες πάνω στην τσίκνα του.

Και πάνω από όλα, μην νομίζεις ότι χάφτει κανείς! Μην το νομίζεις, ρε κορίτσι μου! Ούτε εσύ, ούτε αυτοί που μοιράζεσθε τις εισπράξεις. Άντε μπράβο!