Νωρίτερα φέτος το Πάσχα

Εικόνα Κρανίο Αρνιού

Μέχρι αργά χθες τη νύχτα άνθρωποι απ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας κατέφθαναν με ό,τι μέσο είχαν στη διάθεσή τους, για να πανηγυρίσουν την έξοδο στις αγορές. Ούτε στις πρώτες συγκεντρώσεις κατά του Μνημονίου τέτοια προσέλευση κόσμου. Ούτε το ’44 με την απελευθέρωση. Χιλιάδες άγνωστοι μεταξύ μας αγκαλιαζόμασταν και φιλιόμασταν κλαίγοντας από χαρά, ενώ το λαϊκό παραλήρημα που δεν έλεγε να κοπάσει είχε πλημμυρίσει το κέντρο της πρωτεύουσας.

Κάποια στιγμή ένας τρελός ντυμένος στα κουρέλια άρχισε ξαφνικά να ουρλιάζει ότι η έξοδος στις αγορές είναι απάτη. Το πλήθος τα ‘χασε, σάστισε, και μια αναπάντεχη κι ένοχη σιωπή απλώθηκε απότομα στην ατμόσφαιρα. Ο τρελός αναθάρρησε και νομίζοντας πως του δίνουν σημασία άρχισε να ξελαρυγγιάζεται, λέγοντας ότι το ομόλογο εκδίδεται με το Αγγλικό δίκαιο που σημαίνει ότι ουσιαστικά είναι ενυπόθηκο με δημόσια περιουσία και ότι άρα δεν πρόκειται για έξοδο στις αγορές.

Ένας αφιονισμένος από την ευφορία, αν και κατεστραμμένος από την Εφορία, του φώναξε: «Θα το πληρώσουμε, μωρέ! Πώς κάνεις έτσι;» Και το πλήθος που δεν είχε καμιά διάθεση να του χαλάσουν τη φιέστα άρχισε να ζητωκραυγάζει.

Ο τρελός συνέχισε να ωρύεται, λέγοντας ότι η χώρα βαρύνεται έτσι με ακόμα μεγαλύτερα χρέη∙ ότι όχι μόνο εξακολουθεί να υφίσταται το Μνημόνιο, αλλά ετοιμάζεται κι άλλο∙ ότι η κυβέρνηση παρουσίασε ως έξοδο στις αγορές την ανάγκη για δανεικά, για τα οποία καιγόταν επειδή δεν έλαβε κανονικά την τελευταία δόση, οπότε δεν θα μπορούσε αλλιώς να πληρώσει τις υποχρεώσεις της το Μάιο∙ ότι ακόμα και αυτήν την κουτσουρεμένη δόση που έλαβε δεν την έλαβε τελικά καν, αλλά εκκρεμούν ακόμα χιλιάδες απολύσεις πριν εκταμιευθεί∙ ότι όλα αυτά τα κάνει η κυβέρνηση για προεκλογικούς λόγους και άρα χρεώνονται τα παιδιά μας με αυτό το ομόλογο την προεκλογική της εκστρατεία∙ ότι οι δανειστές μας δένουν ακόμα περισσότερο και ότι με την έκδοση ενός τέτοιου ομολόγου το κούρεμα πάει περίπατο, γιατί χωρίς μια τέτοια διαβεβαίωση, ότι δηλαδή δεν θα υπάρξει νέο κούρεμα, μόνο ένας τρελός θα έπαιρνε ένα ομόλογο του Στουρνάρα. Αλλά σε αυτό το σημείο, στο σημείο που ο τρελός άρχισε να κατηγορεί τους άλλους για τρελούς, εκεί πια η υπομονή του κόσμου εξαντλήθηκε, και άρχισαν όλοι να τον καταριούνται και να του ζητούν να βγάλει το σκασμό. Έγινε πανζουρλισμός, επικράτησε πανδαιμόνιο.

Με τούτα και μ’ εκείνα ξημερωθήκαμε. Παρασυρμένοι από το εορταστικό κλίμα θα μέναμε κι άλλο, αλλά, ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη, τόσο δυνατή σαν να σκάει ένα πολύ δυνατό πυροτέχνημα, πασχαλιάτικο βεγγαλικό που πυροδοτήθηκε βαθιά μέσα στο λαβύρινθο του αυτιού σου. Και μας έσπασε τα τύμπανα. Τρομάξαμε τόσο πολύ που η πρωτοφανής αυτή συγκέντρωση διαλύθηκε αμέσως. Σκορπίσαμε όλοι μονομιάς μες την απογοήτευση.

Και τώρα; Πότε άραγε θα μας δοθεί η ευκαιρία να βγούμε στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε ξανά; Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως. Τουλάχιστον με την έκρηξη μας λύθηκε η απορία γιατί, παρά τα ανέλπιστα νέα και το τέλος των θυσιών, εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε ακόμα μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, όπως η σημερινή που πραγματικά έφτυσε αίμα όλα αυτά τα μαύρα χρόνια ώσπου να μας φέρει την Ανάσταση μιαν ώρα αρχύτερα.

Υ.Γ. Ακόμα και ο Ιησούς μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση μας άφησε να αποφασίσουμε μόνοι μας για τα ρέστα…