Αν υπάρχει Θεός

Εικόνα Νταρθ Βέιντερ

Ζευς, είτ’ ανάγκη φύσεως, είτε νους βροτών
Ευριπίδη, Τρωάδες στ. 885

Η ταπεινότητα την οποία εξυπακούεται η Ορθοδοξία οφείλει να συστέλλει τους πιστούς, ώστε να μην επιδίδονται σε ασύδοτες δηλώσεις πίστης. Διότι αναγκαστικά περιφέρουν έτσι ένα αίσθημα ηθικής υπεροχής έναντι των άλλων, και τούτο προδίδει έλλειψη ταπεινότητας, αποκαλύπτοντας υστέρηση αληθινής πίστης, ενώ οι δηλώσεις τους αυτοακυρώνονται και πάνε περίπατο.

Άλλωστε, ταπεινότητα μπορεί να διακρίνει κι έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει. Μια επιδεικτική στάση ηθικής υπεροχής απέναντι του, λοιπόν, συνιστά έλλειψη ταπεινότητας προς τον πλησίον, άρα και απέναντι στον Κύριο ως υπέρτατο προστάτη του πλησίον, ιδίως του θιγόμενου, αν έχω κατανοήσει επαρκώς το Ευαγγέλιο.

Κοντολογίς, ο πιστός δεν κομπάζει για την πίστη του –δεν το έκαναν ούτε όσοι μαρτύρησαν γι αυτήν. Αντιθέτως, ο πιστός διαρκώς αμφιβάλλει για την πίστη του κι ελέγχει σχετικά τον εαυτό του. Πλήθος ή ένταση δηλώσεων πίστης από μέρους του με κάθε αφορμή κι ευκαιρία πιθανώς να διασκεδάζουν τη σχετική υποχρέωση αυτοελέγχου, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν την υποκαθιστούν. Ούτε ξεμπερδεύει ο πιστός με τον έλεγχο του εαυτού του, κάνοντας μια παραλλαγμένη δήλωση πίστης, όπως εκείνο το «θέλω να πιστεύω…», που δεν είναι παρά μια υπεκφυγή, ενώ ισοδυναμεί μ’ εκχυδαϊσμό της Εξομολόγησης και στην πραγματικότητα πρόκειται για αισχυντηλή αθεΐα. Εξ ου και οι αντίστοιχοι ιεράρχες επιτιμώνται για φαρισαϊσμό, ενώ οι πολιτικοί ως θεομπαίχτες.

Είναι ανθρώπινο το να μπαλώνει όπως-όπως κανείς τις αδυναμίες του, και συγγνωστό. Το να κατακρίνει τον άλλον όμως και να του επιτίθεται για να μασκαρευτεί ο ίδιος για την πίστη του δεν εκπειράζει απλώς, αλλά προκαλεί τη μήνι του Θεού.

Αν υπάρχει. Για όσους υπάρχει. Και να προσέχουν αυτοί.

Αν δεν υπάρχει, δεν τρέχει τίποτε. Εκείνοι όμως που είπαμε πάλι να προσέχουν.