Κυβέρνηση Λιάπη

by Sotos

Εικόνα Κυβερνητικό Τζιπ Θανάτου

Δεν λέω, καλή η προσπάθεια να προβληθεί με την ευκαιρία της προσαγωγής Λιάπη ότι τάχα η παραβατικότητα, άρα και η παρανομία, δεν γίνονται πλέον ανεκτές για κανέναν, δήθεν όσο ψηλά κι αν βρίσκεται ο υπόλογος, δήθεν όσο και μέλος άγιας οικογένειας να είναι. Και λέω «καλή η προσπάθεια», διότι είδα ότι πράγματι βρίσκει αποδέκτες. Π.χ., κάτω από το κείμενο μπλογκ που εξευτέλιζε τον πρώην υπουργό είδα σχόλιο αναγνώστη να αναγνωρίζει στα αστυνομικά όργανα ότι πάντως τον προσήγαγαν στη Δικαιοσύνη. Την Πέμπτη μετά τη δίκη, ή κάποια στιγμή στο μέλλον τέλος πάντων, δεν αποκλείεται να δω και σχόλιο που να αναγνωρίζει στη Δικαιοσύνη ότι πάντως δεν του χαρίστηκε. Του συγχωρώ κι εγώ πάντως του αναγνώστη αυτού, και κάθε τέτοιου αναγνώστη, εκείνο το «πάντως» που του ξεφεύγει, και τα λέει όλα από μόνο του.

Κάθε μέρα διαβάζω στα μπλογκ και από μία περίπτωση καραμπινάτης παρανομίας από υψηλά ιστάμενους. Μία τουλάχιστον. Για να τις αναφέρω θα έπρεπε να έχω χώρο όσο η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Την έχετε δει; Πιάνει ράφι σε βιβλιοθήκη από τοίχο σε τοίχο. Αν τις έγραφα, λοιπόν, θα συντάσσαμε μια ίση σε μέγεθος Σύγχρονη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.

Όποιον τόμο της και αν ανοίγατε θα διαπιστώνατε ότι οι περισσότερες παρανομίες, όχι μόνο βγάζουν μάτι, αλλά γίνονται με τη σφραγίδα του Κράτους, με αντισυμβαλλόμενα φυσικά τα κανάλια. Αισχρότερες από όλες τις παρανομίες είναι εκείνες που, για να κρύβονται, συνοδεύονται από ταυτόχρονη, ανήκουστη κύρωση άθλιου νόμου στη Βουλή, με ψήφους από φοβισμένα ανθρωπάκια, ανάξιους εκπροσώπους ενός χειμαζόμενου λαού. Με πιο ανήκουστη καταρράκωση κάθε έννοιας δικαίου την προληπτική απαλλαγή κρατικών παραγόντων από παράνομες πράξεις, που καλούνται να τελέσουν. Και με διαρκή, κορυφαία όλων εκνομία αυτήν την ίδια τη διακυβέρνηση στο σύνολό της, αρχής γενομένης από την άκρως αμφίβολη κυβερνητική νομιμοποίηση.

Οπότε, για να μην το κουράζουμε το πράγμα, ως προς την προσπάθεια που καταβάλλεται για να προβληθεί ότι παραβατικότητα και παρανομία δεν γίνονται ανεκτές, θα έλεγα ότι η περίπτωση Λιάπη ανέδειξε, επιεικώς, ότι είμαστε ακριβοί στα πίττουρα και φτηνοί στ’ αλεύρια. Μάλιστα! Ακριβοί στα πίττουρα και φτηνοί στ’ αλεύρια!

Η κυβέρνηση κυκλοφορεί ακριβώς όπως ο Λιάπης: Με πλαστές πινακίδες και φιμέ τζάμια. Με διάφορα αποκόμματα δόσεων, για να μας δείξει ότι διαθέτει τελικά ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Χωρίς να καταβάλλει τέλη κυκλοφορίας, ως παροιμιώδες κράτος μπαταχτσής και χαρατσομπήχτης. Δηλώνοντας δε με το ίδιο θράσος ότι είναι κι εκείνη θύμα της κρίσης. Από τον Στουρνάρα που μας σπλαγχνίζεται όπως τη μανούλα του με τα 500 Ευρώ σύνταξη, ενώ έχει ο ίδιος ένα σκασμό λεφτά στο «Πόθεν Έσχες», μέχρι τον Βενιζέλο που κατακεραυνώνει με ό,τι κοσμητικό επίθετο κυκλοφορεί στην πιάτσα όποιον δεν τον βοηθάει να σηκωθεί από την κρίση το Πα.Σο.Κ., το οποίο έχει στο μεταξύ ταυτίσει ελόγου του με τη χώρα, την οποία έχει στο μεταξύ ταυτίσει ελόγου του με τον εαυτό του. Ομοίως και ο Σαμαράς που τον προστατεύει.

Το δράμα είναι ότι αμφισβητούμε αν θα υπάρξει ποτέ Τροχαία, αρκετά ικανή και ακέραια να την συλλάβει την κυβέρνηση. Και μάλλον προεξοφλούμε ότι δεν θα υπάρξει τέτοια Τροχαία, επειδή, όπως συμβαίνει με τους ιθαγενείς και τα καθρεφτάκια, μας αρκεί να εντυπωσιαζόμαστε από τα… επιτεύγματα της υπάρχουσας Τροχαίας, της μικρής εντέλει και αναρμόδιας για τα μεγάλα και ουσιώδη. Ευωχούμεθα και ξεσπάμε με την Τροχαία που περιλαμβάνεται στις υποσημειώσεις της Σύγχρονης Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας. Με την ανώδυνη Τροχαία δηλαδή, που απλώς συνέβη να βρίσκεται στο σημείο, όπου παραβίασε το «Στοπ» ο θλιβερός πρώην υπουργός. Που έλαβε αυτός ο θλιβερός όμως, έστω την πονηρή και ανέξοδη, πρόνοια να κάνει τουλάχιστον λόγο για απερισκεψία του και για ανθρώπινο λάθος, που παραδέχεται ότι θα πρέπει να το πληρώσει.