Να ‘ταν τα νειάτα δυό φορές…

κουνιστή πολυθρόνα - σκελετός

Τώρα… κακά τα ψέμματα, μια όψη των επιθέσεων κατά του Αλέξη Τσίπρα έχει να κάνει με την ηλικία του –ας είμαστε ειλικρινείς. Είναι δύσκολο να το παραδεχθεί κανείς αυτό δημόσια, αλλά είναι αλήθεια· σκληρή, αλλά αλήθεια –σκληρή όπως κάθε τι που έχει να κάνει με την ηλικία από ένα όριο και πάνω, αλήθεια όσο οι ημερομηνίες σε ένα πιστοποιητικό γεννήσεως· ένα φύλλο χαρτί αυτό που ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με έναν ολόκληρο τόμο, μια αμείλικτη συλλογή από όσα θα θέλαμε να κάνουμε και δεν κάναμε, με όσα θα θέλαμε να είμαστε και δεν προλάβαμε. Γιατί πρόλαβε και πέρασε η ζωή από πάνω μας…

Για τα περισσότερα από εκείνα που ποθήσαμε δεν μένει χρόνος· πια. Κι έτσι, ό,τι άλλο καταφέραμε, λίγο ή πολύ, αξιόλογο ή ασήμαντο, σαν υγρό που βρήκε τρύπα και εισχώρησε, καταλαμβάνει αυτό τώρα τον χώρο τον κενό και παίρνει το σχήμα μας: δεν είμαστε πια εκείνο που θέλαμε, αλλά εκείνο που απογίναμε· και το υπερασπιζόμαστε. Η έκβαση του βίου αντικαθιστά την επιθυμία μας, γίνεται κάτι σαν όνειρο στη θέση του ονείρου μας του αληθινού, γίνεται το είναι μας, κι ένας βαυκαλισμός που από την φύση αρμόζει σε βρέφη έρχεται να μας επισκεφθεί για δεύτερη φορά στη ζωή, και να διαδεχθεί τη δύναμη και το φέρβος της νιότης, καθώς αυτή μας εγκαταλείπει οριστικά.

Μέσα σε αυτόν τον βαυκαλισμό, έχω δει ανθρώπους που αποστρέφονταν στα νιάτα τους την Γραμματική να αποκηρύσσουν κάποια στιγμή όλη την προηγούμενη ζωή τους και να αφοσιώνονται σε αυτήν. Να γίνονται όψιμοι διαπρύσιοι κήρυκες μιας κάποτε μισημένης πλήξης. Όπως με την ορθή Γραμματική, το ίδιο για εθνικά ιδεώδη, για την Πατριδογνωσία, τους εχθρούς της πατρίδας, την Αγωγή του Πολίτου και πλήθος άλλα.

Τους έχω ακούσει να λένε «θα μεγαλώσεις και θα ωριμάσεις». Πρόκειται για τον ύμνο του ρεαλισμού με άλλα λόγια. Ακούγοντάς τον όμως από τα χείλη όσων τον ψέλνουν, νιώθω την πίκρα, την βαθειά και ανείπωτη, που κρύβεται μέσα στην ψυχή τους, και ζητάει μάταια να αποδράσει. Την πίκρα που από τον φθόνο είναι μια ανάσα δρόμος…

Ειδικά η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν δίνει ευκαιρίες στους νέους. Υπήρξε τούτο κομμάτι δικό της ιδιαίτερο. Μακρά η Ιστορία της, βλέπεις, πολλά να διδαχθείς, χρόνος για να τα καταλάβεις και να τα υπηρετήσεις. Μέχρι που μια μέρα εντάθηκε τόσο ο διεθνής ανταγωνισμός που ξεχώρισε αυτό το χαρακτηριστικό της πιο πολύ από όλα τα άλλα. Τράβηξε πίσω τα νερά η άμπωτη, περίσσεψε έξω από την επιφάνεια το κεφάλι του και πλέον βγάζει μάτι.

Ο κανόνας έλεγε: Για να σου δώσει η Ελλάδα ευκαιρία πρέπει πρώτα να μεστώσεις. Αλλά τότε πια δεν έχει νόημα! Κάμπριο αστραφτερό με ασπρομάλλη οδηγό… Παληό απωθημένο, θα το χαρεί σαν το μωρό παιδί το κουρσάκι αυτό ο παλίμπαιδας, που άδραξε επιτέλους το τιμόνι το άπιαστο με τα δικά του χέρια –ένας τέτανος θανατικός η γροθιά του, δεν αποκολλάται, έχει γίνει ένα με το σιδερικό. Γελοίο τότε αυτό το ζηλευτό όχημα, σέρνεται στην άσφαλτο, γιατί είναι καμωμένο γι άλλα: να τρέχει, γράφωντας σαν αστραπή τον φιδίσιο δρόμο της παραλιακής λεωφόρου, ή σχίζοντας την επαρχιακή οδό κάτω από τα δέντρα, ατρόμητα και απολαυστικά, με τον άνεμο να παίρνει τα μαλλιά των φρέσκων κοριτσιών στο πέρασμά του. Όχι όμως· δεν παραμερίζει· κινείται σαν επιτάφιος, επικεφαλής μιας πομπής από κόρνες.

Η επιτίμηση στον νέο άθρωπο είναι επίσημο δόγμα σήμερα στη χώρα μας. Ένας στους δύο νέους, άνεργος, θρέφεται από κάποιον συνταξιούχο. Θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο. Όχι όμως το αντίστροφο όπως το επιβάλλει αυτό ο γητευτής του συνταξιούχου, και πάντως όχι χωρίς να λαμβάνεται υπόψη πώς το βλέπει ο νέος! Όταν λέμε ότι η χώρα πρέπει να σταθεί ξανά στα πόδια της, δεν εννοούμε να σηκωθεί και να κάνει μερικά βήματα με την περπατούρα, για να ξανακάτσει μετά ήσυχα-ήσυχα και προσεκτικά στην κουνιστή πολυθρόνα, να δει το δελτίο του Μέγκα, τον Σουλεϊμάν, να φάει ένα γιαούρτι και να πάει για ύπνο!

Όλα έχουν ξαναγίνει. Έχει ξαναβρεθεί η Ελλάδα σε δύσκολη θέση. Και σηκώθηκε από δεκαπεντάρηδες, εικοσάρηδες και τριαντάρηδες, τον Μπότσαρη, τον Τζαβέλλα, τον Καραϊσκάκη, τα χιλιάδες παιδιά που χάθηκαν στην Πίνδο και τα οχυρά, ας μην ανασύρουμε μνήμες τώρα… Αλλά να τα λέμε αυτά. Εμείς όλοι που ζητάμε την επανάσταση, είμαστε για τα Κ.Α.Π.Η. μπροστά τους. Χα! Κοτσονάτοι όμως εμείς που το λέει η περδικούλα τους… ε; Ρε ουστ από ΄δω, Φαουστομεφιστοφελήδες!

Επιεικώς είπα νωρίτερα ότι μόνο μια όψη της επίθεσης στον Αλέξη Τσίπρα έχει να κάνει με την ηλικία του. Όχι «μόνο μια όψη»· ο πολιτικός λόγος κατά του Αλέξη Τσίπρα συνοψίζεται στη φράση «πάρε τα κουβαδάκια σου και αλλού». Ποικίλουν οι παραλλαγές. Του καταλογίζεται ασυνέπεια –νεανικό ελλάτωμα! Ανωριμότητα –νεανικό ελλάτωμα! Αδυναμία ελέγχου επί των στελεχών του –νεανικό ελλάτωμα! Έλλειψη συναίσθησης της κρισιμότητας των καταστάσεων –νεανικό ελλάτωμα! Άγνοια κινδύνου –νεανικό ελλάτωμα! Ακόμη κι εξ οικείων του καταλογίζεται πρόωρη ενηλικίωση –από τα νεανικά ελλατώματα τούτο ίσως το βαρύτερο. Κ.τ.λ. κ.τ.λ.  Όλα προβολές του εαυτού μας επάνω του. Του εαυτού μας, της προσωπικής μας αδυναμίας και κάθε δικής μας αποτυχίας.

Και θα τον έδιωχναν, αν μπορούσαν, οι ισχυροί, τα μορμολύκεια της εθνικής κατάντιας. Δεν μπορούν όμως και αντ’ αυτού προσπαθούν δήθεν να τον ωριμάσουν τουλάχιστον. Αν το επιτύχουν εντελώς, θα είναι πια αργά. Πολύ αργά ακόμα και για να τον επανεφεύρουμε.